‘t Wereldje

‘t Zal meer dan veertig jaar geleden zijn. “Ga eens mee, als je donderdag tijd hebt, zei Frans, ik ga dan naar ‘t Luikse, voor zaken, maar daar ligt bij een failliete uitgever ook een flinke partij boeken over zeer oude Belgische motoren en auto’s, daar maken we dan tijd voor.”

Frans, moet je weten, is allang niet meer onder ons, maar hij had een rederij met een stuk of twintig behoorlijk grote binnenvaartschepen in Maasbracht. De business van dat moment was grind en zand uit de grindputten van Roermond naar België varen waar op dat moment een aantal grote snelwegprojecten liepen, zoals de Autoroute des Ardennes met spectaculaire honderd meter hoge betonnen viaducten.

In een ruime lunchroom in de Féronstrée ontmoetten we een man, Kumpen. Aangezien Frans en Paul Kumpen zaken te bespreken hadden waar ik niks mee van doen had ging ik aan een ander tafeltje zitten met een koffietje en de ochtendeditie van La Meuse. ‘k Merkte wel dat er even verderop ‘serieus maar beleefd’ gediscuteerd werd. Niet lang overigens, en na een minuut of tien waren ze eruit. In de auto vertelde Frans dat Kumpen de grote man onder de Belgische wegenbouwers was, en dat hij klacht had gehad van de inspectie van het Waalse ministerie over de gebruikte materialen: foute samenstelling der mortels et cetera. Wat Frans daaraan ging doen. Geld maakt alles goed, en Frans zou een creditnota sturen voor 200 ton te grof grind, voor de kosten van de advocaat en het ongerief. De auto stuurde op de automatische piloot naar de loskade in Herstal. De verschillende gradaties lagen daar in enorme kwadranten met een kraan in het midden. Frans sloeg een praatje in het kantoortje, liet er een fles Hollandse jenever achter (10% straffer dan Belgische) en klauterde met nog zo’n fles het trappetje op naar het hokje van de kraanmachinist, of hij een beetje kon mengen, als het nodig was. Daarna hadden we de tijd aan onszelf voor een lekkere steak en de boekenberg.

Paul Kumpen kwam ik een paar jaar later opnieuw tegen. Ik ging voor Wielerrevue een interview maken bij het bedrijf Bioracer (sportkleding, en dynamische meetsystemen voor racefietsen). Paul Kumpen bleek de eigenaar te zijn. Hij had een goed geheugen: hebben wij elkaar niet ooit getroffen met Frans P.? Kumpen bleek inmiddels in België alom bekend te staan als de ‘Business Angel van Bio Valley: hij stond zeer hoog in de Belgische Quote 500. Kumpen had zelf een tijdje aan rallycross gedaan met een 911, zoon Anthony Kumpen was drievoudig Europees toerwagenkampioen en eigenaar van het fietsenmerk Ridley, en financier van de cyclocrossploeg van Bart Wellens.

Sophie, de dochter van Paul Kumpen, trouwde in 1996 met Jos Verstappen. Het was Jos’ derde jaar in de F1 (Benetton, Simtek, Footwork, Tyrrell, met telkens Belgische sponsors op de achtergrond) en hij reed zijn laatste F1-wedstrijd in 2003 met in totaal 106 starts in tien seizoenen. In 1997 kregen Sophie en Jos een zoon: Max.

Sprookjes bestaan.

Otto Beaujon