Vamberg

Otto Beaujon

Na zes maanden droog staan was er eindelijk weer eens wielrennen dat op de Nederlandse publieke omroep werd uitgezonden: het Nederlands Kampioenschap, zaterdag de dames en zondag de beroepsrenners, op een volgestorte vuilnisbelt van de VAM, de Vuil Afvoer Maatschappij zoals die in gewone taal sinds 1929 heette. De maatschappij haalde ongesorteerd afval uit de randstad, vercomposteerde het in het Drentse Wijster in enorme betonnen troggen. De compost was bedoeld om de schrale Drentse heidegronden vruchtbaar te maken. Enorme zeven trilden dag en nacht, en transportbanden bouwden continu aan bergen restafval dat niet gecomposteerd kon worden, plastic, glas en ijzer, waar de scharrelaar wekelijks honderden roestige (na acht weken in de compost) aardappelschilmesjes kon vinden.

Op die berg van de Noord- en Zuid-Hollandse welvaart, geachte lezer, heeft de provincie Drenthe een wielerparcours aangelegd, keurig geasfalteerde paden en de laatste 200 meter zijn bestraat met rivierkeien, zoals de Via Diamantina in Ferrara. De verslaggever noemt het kasseien, maar dat zijn min of meer rechthoekig gehouwen stukken graniet of porfier, dit is eigenlijk grof grind. En hoe noemen ze die heuvel? Je houdt het niet voor mogelijk: de VAM-berg, de Col du Vam, hoe krijg je het verzonnen? Noem het dan minstens de Spilberg, het Scheivlak of de Puist de Dump naar analogie van de Puy de Dôme, maar geen Vamberg, dat toppunt van fantasieloosheid.

Waarom heeft onze onvolprezen Koninklijke Wielren-unie dit surrealistische parcours gekozen? Primo, de provincie Drenthe was sponsor, en secundo, met een paar kilometer schapengaas kon het 'hermetisch' en corona-proof voor het publiek worden afgesloten, met nog een extra optie achter de hand, waarover straks meer. Geen cafeetje, geen frietwagen en zelfs geen enkele dixie langs het parcours, geen bezoekers en trouwens ook geen politie om ze weg te jagen.

Op de TV-coverage was niks aan te merken, prima in beeld gebracht.

De renners moesten 25 keer over een bult die 43 meter boven het vlakke Drentse land uitsteekt. Op zich voor geen enkele beroepsrenner een probleem, en bovendien was de race 20 kilometer ingekort vanwege de harde wind. Geen vergelijk met de 25 beklimmingen uit de Ronde van Vlaanderen, die veelal geheel met kasseien belegd zijn, en de meeste zijn veel langer, steiler of beide. Niettemin: een prachtige wedstrijd, met de topfavoriet die 45 kilometer voor het einde weg demarreerde van de rest, en na nog eens zeven rondjes van 7 kilometer met anderhalve minuut voorsprong op nummer twee over de eindmeet kwam, die de Wielrenunie op de top getrokken had. Van de 189 gestarte renners haalden er 17 de eindstreep. Wat een overmacht, wat een demonstratie! Was het zwaar, vraagt de verslaggever? Ja, zegt de kampioen, iedereen wilde de hele tijd vooraan zitten, dus ben ik op het steile stukje vooruit gaan rijden. Nog 45 kilometer solo? Ja, zei de kampioen. En mag ik je eens vragen: zou dit ook niet een perfect corona-proof parcours zijn voor het wereldkampioenschap dat van de Zwitserse autoriteiten vanwege corona daarginds niet door mag gaan? Nee, zei de kampioen, het is te smal.