En dat is negen

SPV ‘81 -ASW 4-0

Frenky de Roos liet al na 6 minuten spelen merken dat zijn treffer van vorige week (eerste balcontact) niet onder de categorie toevalstreffer behoorde. Op aangeven van Lex van Maurik schoot hij de bal achter de Waddinxveense doelman Marco Vonk. Een flinke opsteker voor de thuisploeg in de wedstrijd die de derde plek op de ranglijst tot inzet had.

De bezoekers hadden zichtbaar moeite met het echte gras op het Polsbroekse complex. Technisch etaleerden zij zich als vaardiger dan de groenhemden maar op het gebied van inzet konden zij niet aan de thuisploeg tippen. Bij SPV zijn na een aarzelende competitiestart met ontbrekende spelers alle posities ingevuld en dat heeft geleid tot een reeks van acht wedstrijden op rij zonder enig puntverlies. Zaterdag was het de gelegenheid hier een negende aan toe te voegen. In die opzet zouden de Polsbroekers uiteindelijk slagen. De verdediging stond als een huis en doelman Both had zich zichtbaar voorgenomen zijn doel schoon te houden. Dat noopte hem halverwege de eerste helft tot een wonderbaarlijke redding op een vrije trap van ASW. SPV speelde in die fase het geliefde spelletje. Het leunde op de verdediging en loerde op de snelle uitval en de spitsen Stijn Achterberg en Sander Koolwijk eisten hierdoor veel aandacht op van het Waddinxveense verdedigingsblok dat het niet waagde de beide lastposten uit het oog te verliezen. Die keuze zorgde ervoor dat er op het middenveld een numerieke meerderheid aan groenhemden aanwezig was.

Geen doelpunten maar wel nuttig

Beoogde doelpuntenmaker Stijn Achterberg slaagde er zaterdag maar niet in zijn faam waar te maken. Hij was veel aan de bal, maar zijn acties sneuvelden veelvuldig. Maar zelfs zonder het maken van doelpunten had hij door de gevraagde aandacht aan zijn bewakers een rol van betekenis. Rond het half uur wist SPV de voorsprong te verdubbelen toen na een hoekschop de bal voor de schietgrage voeten Ken Wiltenburg belandde. Zijn schot verdween vlak bij de paal in het Waddinxveense net; 2-0. De bezoekers toonden zich niet echt blij en tevreden over deze ontwikkeling en Marhoub liep al snel tegen de eerste kaart van de wedstrijd op na een overtreding op Stijn Achterberg. Dat was aan Polsbroekse zijde het lot van Robin de Lange die een kaart binnenhaalde van de categorie ‘domme gele prent’. De grensrechter van de gasten was onderwijl geblesseerd afgehaakt, Zijn vervanger (reservespeler Essakka) liet merken dat vlaggen een moeilijk vak is. Mogelijkheden om de stand verder uit te bouwen en al voor de rust de partij te beslissen werden door de Polsbroekers achterwege gelaten. Een ‘opsteker’ werd echter het vooruitzicht een tweede helft te moeten spelen tegen slechts tien ASW-ers, omdat Labriki zich ter hoogte van de cornervlag niet wist te gedragen en door scheidsrechter De Heer naar de kleedkamer werd verwezen.

Toch nog klinkend

Voor de thuisploeg was dit geen reden om het tactisch concept aan te passen. Het leunen op de verdediging en het creëren van een compacte verdedigingslinie bleef de norm. Omdat de bezoekers de hoop nog niet hadden opgegeven en aanvallend ingesteld bleven leverde dat de Polsbroekse aanvallers mogelijkheden op die normaal gesproken kolfjes naar de hand van Achterberg waren. Maar zaterdag even niet. Zijn rushes oogden vaak imposant maar de afronding bleef het probleem. De thuisploeg kwam niet echt in de problemen en gaandeweg verdween het tempo uit de wedstrijd. Het spelen op gewoon gras was voor de bezoekers zichtbaar een opgaven en mentaal leek er iets gebroken. Slechts Labriki kwam nu en dan tot een schotpoging, maar daarbij was Jeroen Both de sta-in-de-weg. Na wat wissels zorgden Sander Koolwijk (81e minuut) en invaller Andy Oskam twee minuten later dat de uitslag toch nog ‘klinkend’ werd; 4-0. De negende overwinning op rij was een feit en brengt de Polsbroekers op de derde plaats in de rangschikking. Zou het 45-jarig jubileum van een passend geschenk kunnen worden voorzien in de vorm van een tweede promotie?