Een woonlocatie voor Karina

De zorg is een hele zorg tegenwoordig. Of je nu te maken hebt met dementerende ouderen, mensen met een beperking of de ziekenhuiszorg. Alles staat onder grote druk. Het is een systeem geworden, soms kan er veel, soms loop je tegen de muren aan van de kosten en de vele regels en protocollen. Karina Muijs (43) en haar mantelzorgers lopen ook vast vanwege de specifieke woonwensen die zij heeft.

In Papekop aan de Diemerbroek woont Karina Muijs in een eigen appartement, min of meer zelfstandig maar onder de hoede en zorg van haar beide ouders. Haar appartement werd speciaal voor haar gebouwd. Ze heeft er haar eigen zitkamer met keuken en een apart slaap- en douchegedeelte. Alles goed aangepast aan haar mogelijkheden en onmogelijkheden. Inpandig is er een verbinding met het ouderlijk huis. Zelf loopt ze regelmatig naar haar ouders toe en omgekeerd. De zorg voor Karina wordt geregeld en betaald door een PGB budget. Prima geregeld zou je denken.

Haar ouders worden echter een dagje ouder. En hoe moet dat in de toekomst met Karina verder? Want veel zorg komt, ondanks fijne dagbesteding en veel zorgverleners aan huis, toch vaak bij de ouders terecht. Het is een vraag die zowel Karina als haar ouders al een poosje bezighoudt. In het verleden is wonen op een woonlocatie voor mensen met een beperking al eens geprobeerd. Het werd geen succes. Karina werd weer naar huis gehaald.

Is een woonlocatie in Papekop mogelijk?

Op het erf van het huis waar ze wonen is veel ruimte. “Kunnen we hier een woonlocatie realiseren,” vroeg haar moeder Ria van Roekel zich af. De eerste stappen werden gezet, een architect werd gevraagd een tekening te maken van ideeën die ze hadden. “Er zijn mogelijkheden genoeg in en rond het huis.” Zo dachten haar ouders. Met de tekeningen in haar hand ging ze naar de gemeente. “Helaas werd duidelijk dat het plaatje niet paste in het bestemmingsplan. En bouwkundig was er ook werk aan de winkel.” Toen verdwenen de tekeningen weer in de kast. “Vanuit de WMO ontvingen we geen echte ondersteuning in dit proces. We liepen tegen de vraag aan wat er wél mogelijk zou zijn.” Ria benoemt dat ze graag een procesbegeleider zou willen in deze ingewikkelde materie. Er kwam wel een onafhankelijke cliëntondersteuner die met Karina in gesprek ging om haar woonwens te formuleren. “Toen ik de woonwens van Karina had gelezen raakte me dat enorm. Terwijl ik zelf de gedachte al had, laat dan maar, kreeg ik bij het lezen van de woonwens van mijn eigen dochter een enorme vechtlust om toch door te gaan op deze weg.” Maar hoe? Dat is nu de grote vraag. Er borrelen allerlei ideeën, nog steeds. “Een inwonende ziekenverzorgster? Meer mantelzorg van familie? De kinderen en kleinkinderen zijn al betrokken en willen graag helpen met een oplossing om Karina te laten wonen waar ze nu woont. Want dat is wat Karina echt wil! Wat ze alleen nog zoeken is steun en goede raad. Iemand met kennis van zaken rondom zorg en bouw voor een woon-zorglocatie op de Diemerbroek. Kan jij helpen, heb je advies, tips of vragen mail; riavanroekel@xs4all.nl

Margreet Nagtegaal