Blik op ... Afval

Het is een slechte dag als je niets bijleert. En soms komt dat uit onverwachte hoek. Wij (althans: steeds meer mensen) maken ons zorgen om het milieu. We moeten niet alleen energie opwekken en besparen, maar ook toe naar een circulaire economie (dat wil zeggen het door hergebruik beperken van afval). De afvalbergen zijn groot. Nu zijn er commerciële bedrijven die hun geld verdienen met het verwerken van afval. Daar betalen u en ik een afvalstoffenheffing voor. Er zijn ook stichtingen die voorkomen dat iets bij het afval terechtkomt en hergebruik zonder bewerking bevorderen. Denk aan stichtingen die kerken repareren door een rommelmarkt te organiseren of niet commerciële kringloopwinkels. Eén van die winkels is die van Linquenda in Oudewater. Een stichting met ANBI-status, zonder winstoogmerk, alleen bemand door vrijwilligers etc. Linquenda heeft zich tot de gemeente gewend om toegang te krijgen tot de milieustraat. Zij mogen daar het afval wat echt niet meer te gebruiken is niet inleveren. Want het is geen huishoudelijk afval. Waarom mag dat eigenlijk niet, zo vroegen René van den Hoogen en Kees de Bruin (Onafhankelijken en CDA) zich hardop af. Hebben wij dat zelf in onze verordening bepaald in een onbewaakt ogenblik? Zo ja, dan moeten wij daar iets aan doen.

Nee, sprak de wethouder. Dat is hogere regelgeving. Lees landelijke en Europese regelgeving. Tot elke prijs moet worden voorkomen dat de overheid een activiteit uitvoert die ook door de markt kan worden gedaan. De vrucht van ongeveer 40 jaar neo-liberaal denken, die geleid heeft tot het privatiseren van ongeveer alles wat niet tot de directe taken van de overheid behoort. Daartoe is bepaald, dat gemeenten wel afval mogen inzamelen van huishoudens. Ze moeten daar een kostendekkend tarief voor berekenen. Maar als u of ik besluiten om spullen een tweede leven te gunnen door het in te leveren bij bijvoorbeeld Linquenda en er blijken spullen tussen te zitten die echt niet meer aan een tweede leven toekomen, dan is het via de inlevering bij Linquenda ineens bedrijfsafval geworden. Dat moet de gemeente weigeren. En dat leidt tot een paradoxale situatie: een stichting doet zijn best om de afvalstromen te beperken, een nuttige functie te vervullen door dingen te verkopen voor hele kleine prijsjes en al het door hen verdiende geld te steken in het (dit jaar alleen al) verschepen van 50 ton ‘afval’ naar Roemenië, waar het geen afval is . Het echte afval (ongeveer 10 % van wat wordt ingeleverd) moet als bedrijfsafval worden afgevoerd. Tegen marktconforme prijzen uiteraard.

Ben ik nou gek of is dat ‘marktdenken’ mijlenver te ver doorgeschoten?

Trudie Scherpenzeel