Blik op ... Sportzomer

Voetbalminnend Nederland is op dit moment van schrijven ongetwijfeld in diepe rouw. Al bij de eerste wedstrijd in de ‘knock-out’ fase van het EK is oranje verslagen. De oranje shirts kunnen weer in de kast, evenals de ‘juich-capes’ en van de Snollebollekes zullen we voorlopig niet meer horen. De droom eindigde in Budapest. Hoewel voetbal niet mijn spelletje is condoleer ik hierbij het legioen.

De wielerfans beleefden daarentegen een fantastisch weekend met de start van de Tour met het geel om de schouders van derde generatie wielrenner Matthieu van der Poel en een debutant namens Nederland in de bolletjestrui. Die is weliswaar ook van Matthieu van der Poel, maar Ide Schelling mag er toch in starten, want Van der Poel kan geen twee truien tegelijk dragen. Met drie Nederlanders in de top tien. Ik weet het, Parijs is nog ver, maar toch en ondanks twee spectaculaire valpartijen in de eerste etappe is het Nederlandse smaldeel nog intact.

De sportzomer is begonnen. Alsof er nooit corona was. Zelfs ik heb afgelopen zaterdag voor het eerst in een half jaar weer boodschappen gedaan zonder mondkapje. En dat voelde goed, want het ding bezorgde mij steevast een loopneus.

De formatie van een nieuw kabinet zit muurvast. Grote crises wachten een nieuw kabinet, Rutte en Kaag moeten nu een start-document schrijven waarbij andere partijen kunnen aanhaken. De toeslagenaffaire en het aftreden van het kabinet zullen naar alle waarschijnlijkheid niet verhinderen dat er een Rutte IV komt. Met naar alle waarschijnlijkheid een groot deel van de afgetreden ministers als leden van het nieuwe kabinet. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar dat blijft bij mij schuren. Het demissionair kabinet gedraagt zich alsof er niets gebeurd is.

Ondertussen is het sport op de televisie, ongeveer de hele dag lang. Geef het volk brood en spelen en we horen verder niets meer. Wimbledon loopt ook en straks zijn er nog de Olympische Spelen. In een land waar de bevolking dat in meerderheid niet wil vanwege corona en zonder buitenlandse toeschouwers zijn die spelen gedoemd om op een spectaculair verlies uit te draaien.

Aangezien ik er toch allemaal niets aan kan veranderen zal ik doen wat ik elke zomer doe: kijken naar de beelden van een voorbijtrekkend Frankrijk en een kleine tweehonderd zwoegende fietsers. Waar meestal niets gebeurt totdat je een glaasje water gaat halen en het halve peloton blijkt te zijn gevallen vanwege een toeschouwer die met een kartonnen bord via de TV de groeten wilde doen aan Omi en Opi. We leven in een rare wereld.

Trudie Scherpenzeel