In Memoriam Hanneke
AlgemeenDrie weken geleden op de markt. Hoe gaat het, vroeg ik. Tsja, zei Henk, het kan nu elk moment gebeuren, ik zeg het maar zoals het is en we gaan het meemaken. Doe je de groeten thuis? Sterkte dan, zei ik, en wist op dat moment niks beters. Een week later overleed ze.
Wat een monument van een vrouw, als ik het zo mag uitdrukken, en wat een schitterend koppel waren ze samen! Toen het nog mocht: bij elke zonnestraal zaten ze op hun vaste plekje op de stoep bij Joia met een glaasje Vouvray, onafscheidelijk altijd aanwezig waar er maar iets te doen was in de stad, sociaal, medelevend, en medeburgers in de meest letterlijke zin: onstuimige carnavalsvierders in de prachtigste gewaden, epicuristen bij Pracht aan de Gracht en actieve meezingers in de musical ter ere van 750 jaar Stad. En ook zonder tekstboekje kon ze haar mondje roeren.
Want niet alleen bij de feesten waren ze er bij: ook als er in het stadhuis gesproken werd over de geluidsnormen, een stadsplan of energie. Trouw aanwezig bij de lezingen van de geschiedkundige vereniging. Toonbeelden van levenslust en betrokkenheid, met een Bacchuskapelletje naast het medicijnkastje (of omgekeerd), stel ik me voor.
Van de vele foto's die tijdens haar aards bestaan in Oudewater van Hanneke getrokken zijn, koos ik deze: met een bordje in de hand kijkt ze verlekkerd uit naar een portie wangspek.
Nogmaals: geniet van je herinneringen Henk, en het ga je goed.
Otto Beaujon
