Sneeuwpret in het kwadraat

Het laagje sneeuw dat afgelopen zaterdagmiddag en -avond de wereld langzaam wit toverde, zorgde voor veel sneeuwpret.

Zodra de sneeuwvlokken steeds groter werden, en het laagje sneeuw dikker werd, kwamen er meer mensen de straat op. Sommigen gingen gewoon voor een lange wandeling, maar de meesten konden het niet laten om toch even een sneeuwballengevecht te houden. Kleine kinderen met rode wangen ontdekten het witte goedje voor het eerst, en vonden het overduidelijk magisch.

Anderen - ook grotere kinderen - waren ambitieus bezig met het bouwen van een heuse iglo. De sneeuwpoppen bleven misschien wat aan de kleine kant, maar het maakte de pret er niet minder om. In de meeste gevallen lagen de kinderen veel later op bed dan gepland, want duidelijk was al dat het zondag weer weggesmolten zou zijn. Misschien was het wel die gedachte die ertoe leidde dat er 's avonds buiten nog tot zeven uur en later vrolijke kinderstemmen klonken. Daar waar het anders rond dat tijdstip in de winter toch redelijk stil is op straat, werd er nu nog volop genoten. Het zorgde voor ongekende winterse taferelen, die ook volop gedeeld werden via de social media-kanalen. Het was even alsof Montfoort weer ademhaalde. De gedachten verzetten, buiten zijn, volop genietend, zonder zorgen.

Gisteren was het Blue Monday. Dat is het voor veel mensen al een hele tijd… Ondernemers die op hun laatste tandvlees lopen, mensen die eenzaam zijn, thuiswerkers die tegen een burn-out aan zitten en kinderen die niet naar school mogen. Zo'n witte winterdag haalt de randjes eraf. Knerpende voetstappen in de sneeuw tijdens ons zoveelste ommetje, doen ons even onze zorgen vergeten. Laten we hopen op nog meer witte winterdagen, want op zo'n witte winterdag lijkt alles anders.

Bijna weer even normaal.

Sjoukje Dijkstra